Skąd ta rdza? Specyfika wilgotnych piwnic i garaży
Mikroklimat pomieszczeń „pod linią gruntu”
Piwnice i garaże przy budynkach mieszkalnych rzadko są projektowane pod kątem komfortu metalu. Częściej pełnią rolę bufora: łapią chłód, wilgoć i nagłe skoki temperatury, które w salonie byłyby nie do przyjęcia. Dla człowieka to co najwyżej dyskomfort. Dla stali – idealne warunki do korozji.
Kluczowa jest relacja między temperaturą powietrza, jego wilgotnością względną a tzw. punktem rosy. Gdy wilgotne powietrze styka się z chłodną powierzchnią – np. metalową półką, kluczem, bramą garażową – i temperatura tej powierzchni spada poniżej punktu rosy, para wodna zaczyna się wykraplać. Tworzą się kropelki, często niemal niewidoczne, ale wystarczające, żeby zapoczątkować korozję.
Pomieszczenia pod poziomem gruntu mają zwykle chłodniejsze ściany i posadzkę. Latem, gdy na zewnątrz jest ciepło i wilgotno, do środka wpada powietrze bogate w parę wodną. Spotyka się z chłodnymi przegrodami, skrapla się, a metal stoi tuż obok, jak „magnes” na tę wilgoć. Zimą sytuacja bywa odwrotna: wniesiony śnieg, mokry samochód, różnica temperatur między mrozem a wnętrzem garażu – to wszystko generuje cykliczną kondensację.
Dodatkowy problem to mostki termiczne. Nieocieplone ściany piwnicy, zimna brama garażowa z cienkiej blachy, nadproża bez izolacji – to miejsca, które mocno wychładzają się względem reszty pomieszczenia. Gdy powietrze ogrzeje się nieco, takie zimne powierzchnie działają jak lodówka. Skrapla się na nich para wodna, a metal przechowywany w ich pobliżu ma non stop kontakt z wilgocią. Stąd biorą się „wiecznie mokre” narożniki, zardzewiałe kotwy, zaciekające połączenia śrubowe.
Źródła wody i wilgoci
Wilgotność w piwnicy czy garażu to nie tylko „zła pogoda” i wysoki poziom wód gruntowych. Bardzo często źródło kłopotów leży w codziennych nawykach i błędach eksploatacji. Zanim ktoś zacznie kupować najdroższe preparaty antykorozyjne do garażu, opłaca się zidentyfikować,